குளியலறை குமாஸ்தா

** Exclusively written for Whole-Artedly organized by Lets Talk Life (FB.com/@LETUSTALKLIFE) **

தினமும் காலை அவன் எழுந்ததும், முதல் திட்டு அலாரத்திற்கு, இரண்டாவது ஒரு கோணத்தில் மட்டுமே வேலை செய்யும் சார்ஜருக்கு, மூன்றாவது வேக வேகமாய் ஓடுவதைப் போல் தோன்றும் நாட்களுக்கு. வரிசை மாறாமல், ஒவ்வொரு நாளும் இப்படியே விடியும்.

அன்றும் அப்படியே விடிந்தது. பக்கத்து அறையில் உறங்கிக் கொண்டிருந்த தன் நண்பனை எழுப்பிவிட்டு ‘நான் முதல்ல குளிக்க போறேன். இன்னைக்கு சீக்கிரம் வேலைக்குப் போகணும்.’ என்றான்.

அவசர அவசரமாக குளியலறையை நோக்கிச் சென்றவன், ‘ஷேம்பூ எடுக்க மறந்துட்டேன். இதே பொழப்பு எனக்கு!’ என்று புலம்பிக் கொண்டே வெளியே வந்து ஷேம்பூ எடுத்துச் சென்றான்.

முதல் சொட்டுத் தண்ணீர் உடல் மீது பட்டதும், உடனடி பெருமூச்சோடு, ரத்த ஒட்டத்தோடு, மூளைக்குள் முட்டித் தெறித்த டோப்பமைன் தன் வேலயை காட்ட ஆரம்பித்தது.

குளியலொரு பக்கம் அது பாட்டுக்கு நடக்க, மறு பக்கம் சிந்தனைகள் அங்கும் இங்கும் ஓட்டம் பிடித்தது.

தினமும் குளிக்கலாம் போலிருக்கே.

எப்படி கண்டுபுடிச்சிருப்பாங்க… குளிக்கணும்னு. யானைய பார்த்து கத்துகிட்ட விஷயமா இருக்கும். எல்லா மிருகமும்தான குளிக்கும். ஆனா, யானை குளிக்கிறதுதான பாக்குறதுக்கு ஜாலியா இருக்கும்!

இப்போ குளிச்சதெல்லாம் ட்ராஃபிக்ல போனா காலி!

மெட்ராஸ்ல ட்ராஃபிக்கு காரணம் இந்த ஷேர் ஆட்டோதான்! ஒரு நாள் முதல்வரானா முதல் நாள் முதல் கையெழுத்து இந்த சின்ன யானை ஷேர் ஆட்டோ எல்லாத்தையும் நிறுத்துறதுதான்.

ஷங்கர் படத்துல கதையிருந்தும், கருத்து இருந்தும் ஏன் தேவையில்லாத கிளாமர்!

சாரதாவையும், நந்திதாவையும் உட்கார வச்சு சில கேள்வியெல்லாம் கேட்கணும். இன்னைக்கே கேட்டுடணும்!

நாம படிக்கிறது, பாக்குறது, நமக்கு சொல்லித்தர்றது எல்லாமே யாரோ ஒருத்தவங்களுக்கு சாதகமா அமையுதோ! அந்த யாரோ ஒருத்தர கண்டு புடிக்கதான் நான் வந்திருக்கேனா…

அந்த யாரோ ஒருத்தர கண்டு புடிச்சதும், யுரேகான்னு கத்திக்கிட்டே நான் ரோட்ல ஓடினா…. என் கண்டுபிடிப்ப பத்தி கவலைபடாம, பப்ளிக் நுய்ஸன்ஸ்னு உள்ள போட்டுடுவாங்களே!

நான் வாங்கி மாட்டின கேலண்டர் மாதிரி, யோசிக்கிறதும், கேள்வி கேட்கிறதும் நாள்பட கொறஞ்சுடுச்சே.

இந்த தேதி, நாளு கெழம இதெல்லாம் தாண்டி எதுவுமில்லையா! நம்மள ஒரு கட்டுப்பாட்டுல வைக்கிறதுக்காக ஃபிரேம் பண்ண விஷயங்களோ!

ஒரு வேளை… The Truman’s Show படம் மாதிரியிருக்குமோ.

எல்லாத்த பத்தியும் படிக்கணும். லைப்ரரி போகணும்!

இன்னைக்கு வீட்டுக்கு வந்ததும் பாதியில நிக்குற அந்த ஓஷோ புக்க முதல்ல முடிக்கணும்.

செக்ஸ்… ஷவர் செக்ஸ்க்கு இந்த இடம் போதுமா! இப்போ ஏன்டா அத யோசிக்குற.

விஷுவல் மீடியம் அளவுக்கு அதிகமா இன்ஃப்ளூயென்ஸ் பண்ணிடுச்சுல்ல.

முக்கியமா அட்வெர்டைஸ்மென்‌ட்ஸ்… விஷம்!!

ஏன் ஷாம்பூ போடணும், எதுக்கு சோப்பு! எவனோ கண்டு புடிச்சுட்டான்… அத என்னமோ சொல்லி வித்துட்டான். இன்னமும் நாம குளிச்சு யார் யாரையோ வாழ வச்சுக்கிட்டு இருக்கோம். ஒரு வேளை வேற காரணம் ஏதாவது இருக்குமா!

கண்ணு எரியுதுடா… ஜான்ஸன் & ஜான்ஸன் மட்டும் கண்ணு எரியாதுன்னு சொல்லி விக்குறாங்களே. எனக்கெல்லாம் கண்ணு எரியாதா! எல்லாருக்கும்தானா கண்ணு இருக்கு. ஏன் எல்லா ஷேம்பூவும் அப்படியில்ல!

‘ஃபெமினிஸ்ம், அருந்ததி ராய், ஓஷோ… இதுதான இன்னைக்கு’ என்று தலையை துவட்டிக் கொண்டே வெளியே வந்தவனிடம்,

‘டேய்! ஆர்க்கிமெடிஸ்… ராத்திரி கே-டி.வியில செம்ம படம் போடுறான்!’

‘போடு. சீக்கிரம் வர்றோம். படம் பாக்குறோம்!’

குளியலறையில் அத்தனை கணக்குகள் போட்டவன், அத்தனை முடிவுகள் எடுத்தவன், சாயங்காலம் ஆஃபிஸிலிருந்து வந்து கையில் ரிமோட்டை மட்டுமே மட்டுமே எடுத்தான்.

The Vaali, Bryan Adams Connect!

Can thoughts and creativity travel together? Can words travel faster? Which precedes which? Can they pause at two different places and serve two different people and purpose?
Maybe yes. Maybe not. Maybe just maybe. I don’t know. But in a recent conversation with Mr. Jack, who is a writer himself , I got an interesting information and this hit me so hard that it is only fair that I share it with you all.

A couple of years before, I watched a TED Talk by Elizabeth Gilbert: Your Elusive Creative Genius
– ( https://www.ted.com/talks/elizabeth… ) – in which she says ‘…People believed that a genius was this sort of a magical divine entity, who was believed to literally live in the walls of an artist’s studio and who would come out and sort of invisibly assist the artist with their work and would shape the outcome of that work.’ Elizabeth also shares her conversations with Ruth Stone, an American poet.

Ruth Stone was quoted to have said “…it (A Poem) would come barreling down at her over the landscape and she felt it coming, because it would shake the earth under her feet. She knew that she had only one thing to do at that point, and that was to, in her words, “run like hell.” she would run like hell to the house and she would be getting chased by this poem, and the whole deal was that she had to get to a piece of paper and a pencil fast enough so that when it thundered through her, she could collect it and pour it on the page. All other times, she wouldn’t be fast enough. Instead she’d be running and she wouldn’t get to the house and the poem would travel through her and she would miss it and she was quoted as saying” it would continue on across the landscape looking for another poet.”
When I watched this TED Talk, I suddenly realized the presence of the creative genius. According to Ruth Stone, whenever a poem is missed by a poet it would continue on across the landscape, looking, as she put it “for another poet”
But after finding this… Vaali, Bryan Adams Connect,

— Vaali —
Lyric
என் பிறவா மழலைகளை உன் விழியில் பார்க்கிறேன் (Tamil)
TranslationI can see my unborn children in your eyes.

Song – Needhan En Dhesiya Geetham

Written By – Vaali

Album – Paarthaley Paravasam (2001) (Source – Wikipedia)

YouTube Linkhttps://www.youtube.com/watch?v=beX

Time Code – 01:50

Bryan Adams —
Lyric 
When you can see your unborn children in her eyes
You know you really love a woman.

Song – Have You Ever Really Loved a Woman?

Written By – Bryan Adams, Michael Kamen & Robert John “Mutt” Lange.

Album – 18 Till I Die (1996) Even though the album ‘18 Till I Die’ got released in 1996, this song was already released as a single in 1995. (Source – Wikipedia)

YouTube Linkhttps://www.youtube.com/watch?v=se1

Time Code – 01:45

There is a possibility of Vaali intentionally or unintentionally using the same thought after listening to ‘Have You Ever Really Loved a Woman?’ by Bryan Adams. He is known to have a very good international exposure and he is also known for being up to date.

But other than this, Is there a possibility that two people can pen down something so strikingly similar!? Bringing back my initial questions, Can thoughts travel? Can creativity travel? Can words travel? Can they stop at two different places and serve two different people?
What’s your take!?

Don’t just Like!
Show more reactions by Commenting.

மேதை May Die But Not The மேடை!

மேடையில் கிரீடம் ஏறுதுன்னு

நாலடி ஒயரம் கூடுதுன்னு

மூளையில் முறுக்கு ஏறலாமா

நாடியில் நாட்டியம் ஆடலாமா! 

ரெக்க ஏது 

நெனப்பு கொடுத்தது

கூடு ஏது

பொறப்பு கொடுத்தது

பறக்க ரெக்க

நெனப்பு கொடுத்தது

இருக்க கூடு

பொறப்பு கொடுத்தது

அடையாத அடையாளமெல்லாம்

உடையாக அணிஞ்சாலும்

பகையாக முன்ன வந்து 

தலைகணம் நின்னுப்புட்டா,

அடியெடுத்து முன்ன வைக்க

எத எடுத்து எழுதி வைப்ப!!

கலைகளில்லையின்னா

ஏது இங்க நீயும் நானும்,

கவனமில்லையின்னா

கலையும் கருவில் கலஞ்சு போகும்! 

தெனமும் மேட ஏறினாலும்
சனமும் வாழ்த்தி பாடினாலும்

நெசத்த நெனச்சு பார்த்து நாளும்

நெலத்த மதிச்சு வாழ வேணும்! 

பியானோ

பியானோ! சந்தோஷம், சோகம்
வெற்றி, தோல்வி
குற்றம், கொண்டாட்டம்
என எல்லாம்
கருப்பு வெள்ளையில் அடக்கி
பாடம் சொல்கிறது!

அளவுக் கதிகமாய்
வண்ணங்கள் சேர்த்து,
பிரித்தறிய பல
பெயர்கள் வைத்து,
தேவையில்லாமல் குழம்பி
தேவைக்கதிகமாய் யோசித்து
நமக்கு நாமே சுமையாகிறோம்!

ஒவ்வொரு விடியலிலும்
எண்ணிலடங்கா எண்ணங்கள்
விண்வெளி தொடுகிறது
கண்ணில் படும் யாவும்
கண்ணொளி மறைக்கிறது!

எளிமையிலும் ஏராளமாய்
கேள்விகள் சேர்த்து,
புலி மயிலை பார்த்தது போல்
முகம் வியர்த்து,
போராட்டங்கள் பல நடத்தி
எதையும் கடினமாக்கி
அதையும் கவலையாக்கி
காரணமின்றி தொலைகிறோம்!

ஒரு பியானோவை போல்,
வேண்டியதை மட்டும் வைத்து
ராஜ வாழ்க்கை வாழும்
அந்த சொர்க்க சுகத்தை
அனுபவிக்கும் ஆசை
அழகானது.

அதிகத்தை அதிகமாய்
நேசித்து, யாசித்து,
அதன் ஆதிக்கத்தில்
அடங்கி, ஒடுங்கி,
அலட்சியமாய் அழிகிறோம்!

போதும்… கொஞ்சம்
என்ற வார்த்தையை
கொஞ்சம் மதிப்போம்.
கொஞ்சமாவது…

இன்டர்வியூ

படிப்பிற்கும் வேலைக்கும் இடையே இருக்கும் இடைவெளி ஒரு தியானம். கேம்பஸ் இன்டர்வியூ கலாச்சாரம் சண்டிகேசுவரர் சன்னிதியில் சொடக்குகள் போல், என்னும் எண்ணம் கொண்டவன் அவன். நம்பிக்கை அளிக்கும் ஆற்றுத் தண்ணீராக அவனுக்கு அது எப்போதும் தெரிந்ததில்லை. அதனை ஒரு மினரல் வாட்டராகவே அவன் பார்த்தான்.

ஏதோ ஒரு நம்பிக்கையில சென்னைக்கு வந்தேன் என்று கதை சொல்லத் துவங்கும் எத்தனையோ பேர்… இன்னும் எத்தனையோ பேரை சென்னைக்கு வரச் செய்திருப்பது கண்டு, பஸ் ஏறினான். ஏதோ ஒரு நம்பிக்கையில்!

வேலை கிடைத்தது. அடுத்ததாய் அதைவிட ஒரு நல்ல வேலை கிடைத்தது.
அடுத்ததாய் ஒரு வித்தியாசமான வேலை கிடைத்தது. எல்லாம் செய்தான்.

இருந்தும், MTC பஸ் ஸ்டாப்புகளில், MRTS ஸ்டேஷன்களில், எப்போதுமே மேஜைகளில் இடம் கிடைக்காத பூங்காக்களில், வார நாட்களில் அழகு கூடியிருக்கும் கடற்கரைகளில், லைட் ஹவுஸின் ஒளி ஆட்பரிக்கும் வீட்டு மொட்டை மாடியில், நண்பர்கள் கொடுத்த புத்தகங்களின் முகப்புரைகளில், சட்டென்று நினைவுக்கு வந்த ஒரு கவிதையின் முதல் வரிக்கும் இரண்டாவது வரிக்கும் இருக்கும் இடைவெளியில்… ஆழமாய் ஒரு யோசனை அவனை அவ்வப்போது கடத்திச் சென்றுவிடும்.

ஜானி டெப்பின் முதல் பட வாய்ப்பு,

முகம்மது அலியின் சைக்கிள் திருடு போன நாள்,

சில்வஸ்டர் ஸ்டாலின் தனது நாயை விற்றது.

ஜிம் கேரியின் ஆசிரியர் ஒருவர் அவருக்கு அளித்த 15 நிமிடங்கள்.

இயக்குனர் பாலா முதல் முதலில் பாலுமகேந்திராவை சந்தித்தது

என்று ஏதாவது ஒரு அற்புதம், ஒரு அதிசயம் நடந்தால் நன்றாக இருக்குமே என்பதுதான் அந்த யோசனை.

அற்புதங்களும், அதிசயங்களும்தானே ஆச்சரியங்கள் தரும். இவை எதுவும் நடக்காவிட்டாலும் கூட, மேலே சொல்லப்பட்ட அனைவரும் நிலைத்து நின்றிருக்கலாம். இருந்தாலும், நம் வாழ்கையில் இண்டரெஸ்ட்டிங்காக… நாமே எதிர் பாராமல், ஒரு அழகான கதை வந்து நம்மை காலிங் பெல் அடித்து எழுப்பினால்… நன்றாக இருக்குமே என்று விரும்பினான்.

எங்கோ தூர தேசத்தில், மேகஸின்களின் அட்டை படத்தில், நாளிதழ்களின் நடுப்பக்கத்தில் இருப்பவர்களுக்கு மட்டுமே இதெல்லாம் நடக்கும் என்ற பெரும்பான்மை கருத்தை அவன் அறவே மறுத்தான்.

முக்கியமாக… ஒரு sudden surprise நம் வீட்டு காலிங் பெல் அடிக்க வேண்டுமென்றால், அதனிடம் அட்ரஸ் கொடுக்க வேண்டிய வேலை நம்முடையது என்று நம்பினான். அந்த ஒரு sudden surprise நோக்கிச் செல்ல முடிவு செய்து, இரண்டு மாதங்கள் திரைப்படங்களிலும், புத்தகங்களிலும் மட்டுமே முழு நேரம் கிடந்தான். முதல் மாதம் திரைபடங்கள், அதற்கடுத்த மாதம் புத்தகங்கள் என்று முடிவெடுத்து துவங்கினான். திரைப்பட மாதம் அவனை திகைக்கச் செய்தது, நாம் திரைப்படங்களை வேறு மாதிரியும், திரைப்படம் பார்ப்பவனை வேறு பார்வையுடனும் பார்ப்பது புரிந்தது. என்னடா எப்போ பார்த்தாலும் சும்மா படம் பார்த்துட்டே இருக்க என்று கேட்டவர்கள் அடுத்த மாதமான புத்தக மாதத்தில் அவனை பாராட்டுகளுடனும், வியப்புகளுடனும் அணுகினர்.

அந்த இரண்டு மாதம், கேள்விகள் இல்லாத எத்தனையோ உறவுகளால், சந்தேகங்கள் இல்லாத எத்தனையோ பார்வைகளால், நம்பிக்கையிழக்காத எத்தனையோ குரல்களால், பாராட்டி மகிழும் எத்தனையோ அறிமுகங்களால் நிரம்பியிருந்தது. அந்த இரண்டு மாதம்… அறுபத்தி ஓரு நாட்கள்… இறுதியில் அவனை கொண்டு சேர்க்கும் இடத்தில், அந்த sudden surprise இருக்க வேண்டுமென்று விரும்பினான்.

நடந்து செல்லும் பாதையின் அழகு, எவ்வளவு ஆனந்தம் தந்தாலும், சாய்ந்தமரும் இடம், நினைவுகளை அசைபோடும் அனுபவம் தரக் கூடியதாக இருந்தால்தானே பயணம் நிறைவுபெறும்!

இரண்டு நாட்கள் முன்பு, நண்பர் ஒருவர் அவன் எழுதியிருந்த கதையொன்றை படித்து விட்டு, அதிகாலையிலேயே மெசேஜ் மூலம் தன் கருத்துக்களை கூறினார்.

நேற்று ஒரு நாளிதழிலிருந்து அவனுக்கு ஃபோன் செய்து அவன் துவங்கியிருந்த வாசகர் வட்டம் பற்றி விசாரித்தார்கள். அவனும் சந்தோஷமாய் அது பற்றியும், அதில் கிடைத்த அனுபவங்கள் பற்றியும் பகிர்ந்துகொண்டான். ஃபோன் செய்தவர், கடைசியில், ‘உங்க பேர் ஸ்பெலிங் சொல்றேன் சரியான்னு சொல்லுங்க’ என்று கேட்டு குறித்துக் கொண்டதும் நன்றிகளுடன் ஃபோன் கால் முடிந்தது.

நேற்று நள்ளிரவில், முதல் முதலாய், கொஞ்சம் பரவாயில்லை என்று சொல்லிக்கொள்ளும் அளவிற்கு ஆங்கிலத்தில் கவிதை போலொன்று எழுதினான்.

இது போன்ற விஷயங்களால்தானோ என்னவோ, இரண்டு மாதம் உடனே முடிந்து விட்டதுபோல் உணர்ந்தான்.

இன்று… இன்டர்வியூதினம். காலையில் எழுந்து, ஆர்வாமாய் கிளம்பி வீட்டை விட்டு வெளியே சென்றவன் ஆட்டோ எடுத்தான். அரை மணி நேரம் முன்னதாகவே அலுவலகத்திற்கு சென்று வரிசையாய் வைக்கப் பட்டிருந்த இருக்கைகளில், முதல் இருக்கையை தேர்ந்தெடுத்து அமர்ந்தான்,

கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்ட போதெல்லாம், தோள்களை நிமிர்த்திக் கொண்டு, முதுகை நேராக்கிக் கொண்டான். தான் பெயரை சத்தமாக அழைத்துவிட்டால், அந்த இரண்டு மாதத்தில் தன்னை விட அதிகமாக தெரிந்தோ, தெரியாமலோ தன்னை நம்பியவர்களுக்கு ஒரு ஆனந்தத்தை, ஒரு sudden surprise அனுபவத்தை பரிசளிக்க விரும்பினான்.

கொஞ்ச நேரத்தில் ஒருவர் மெதுவாய் வந்து, ‘இன்டர்வியூக்கு வந்திருக்கீங்களா?’ என்று கேட்டுவிட்டு ஒரு சேரின் மீது நியூஸ் பேப்பர்களை வைத்து விட்டுச் சென்றார். இன்டர்வியூ கலை முகத்திலேயே தெரியுது போல என்று நினைத்துக் கொண்டான்.

கொஞ்ச நேரத்தில், ‘உங்கள சார் கூப்பிடறார்…’ என்று அவனை உள்ளே அழைத்தார் அந்த நியூஸ் பேப்பர் வைத்தவர். உள்ளே, சிரித்த முகத்துடன் ஃபார்மல்ஸ் அணிந்த ஒருவர் good மார்னிங்குடன் அவனை வரவேற்றார்.
‘காஃபி குடிப்பீங்களா?’ என்று கேட்டவர், அவன் வேண்டாமென்றதும் அவருக்கு வந்த காஃபியை குடித்துக் கொண்டே, ‘ரெண்டு நிமிஷம்’ என்று சொல்லி, மேஜையில் இருந்த நியூஸ்பேப்பரை புரட்டினார்.

வேக வேகமாய் பக்கங்களில் படர்ந்த அவர் பார்வை, ஒரு பக்கத்தின், சிறு கட்டத்தில் நின்றது. சட்டென்று நிமிர்ந்து அவனை பார்த்து…

‘உங்க பேரு…’ என்று அவர் கேட்க அவன் தன் பெயரை சொன்ன நேரத்தில், அவன் நோக்கிச் சென்ற sudden surprise எதிர் நின்றது.

ஒரு இன்டர்வியூ தினத்தின் போது… தனது இன்டர்வியூ ஒன்று பேப்பரில் வந்திருப்பதே… இரண்டு மாதத்தின் பயனாக அவன் கருதிய நொடியில் அந்த sudden surprise கை குலுக்கியது.

******
சுஜாதாவின் பேப்பரில் பேர் என்ற சிறுகதை எழுதப் படாமல் இருந்திருந்தால், இந்தக் கதைக்கு பேப்பரில் பேர் என்றே தலைப்பு வைத்திருப்பான் அவன்!! சுஜாதா விட்டு வைக்காத எத்தனையோ விஷயங்களில் இதுவும் ஒன்று என்று நினைத்து மகிழ்ந்தான்.