வெயில்காலம்

குடை இருந்துமே 

அதை வெறுக்கிறேன்! 

நிழல் இருந்துமே 

வெயில் ரசிக்கிறேன்! 
ஜன்னல் வழி எட்டிப் 

பார்த்து…

உந்தன் ஒளி தட்டித் 

தாக்கி…
கவனமாய் ஒரு திட்டம் 

போட்டு…

கதிர்களால் எனை கட்டிப் 

போட்டு…
நிலம் தீண்டும் பாதத்தில் 

சூடேற்றி…

என் நிழலையும் கொஞ்சம் 

மெருகேற்றி… 
கண்முன் எங்கும் பொலிவு 

சேர்த்து…

என்னுள் பொங்கும் தாகம் 

சேர்த்து…
உடல் வியர்க்கச் செய்யும் 

நீயே என் வாழ்வின் 

வெயில்காலமடி! 

Advertisements

என்னைப் போல் ஒருத்தி இருந்தால்… அவளுக்கு! 

அவள் பார்வையிலிருந்து… அவள் வார்த்தைகள்!

ஓரிரு வார்த்தை

பேசும் முன்னே

ஓயும் காதல் என்னுள்ளே!

காரிருள் மேகம்

காற்றின் வேகம்

சேரும் நேரம் போலே…

ஓரிரு பார்வை

வீசும் முன்னே

தீரும் காதல் என்னுள்ளே!

சாலையில் தூரம்

தள்ளிப் போகும்

காணல் நீரைப் போலே…

யாரவன் இன்று

என்னுள் நின்று

எட்டிப் பார்க்கின்றானே!

கேள்விகளென்னும்

அச்சமின்றி

என்னைக் கொல்கின்றானே!

காதலன் இல்லை,

இவன் யாரோ?

என் காதலின் எல்லை

இவனோ…!!

ஏனோ இந்த

கலவரம் ஏனோ!?

நினைவுகள் கட்டித்

தழுவும்!

நிமிடம் நிலைத்தே…

ஏனோ இந்த

கலவரம் ஏனோ!?

ஏனோ இந்த

கலவரம் ஏனோ!?

ஏனோ இந்த

கலவரம் ஏனோ!?

சுக போதைக்காரன் (Supermoon & I)

கெட்டியாய் அம்மாவின் கைப்பிடித்து

சுட்டியாய் அப்பாவின் தோள்மீதமர்ந்து,

சிறுவனாய் சைக்கிள் மிதித்தபடி

கவிதைகளை பைக்குள் ஒளித்தபடி,

ரசித்தவன்தானே நான்!

ஏதேதோ எதிர் பார்த்து

போடும் வேஷத்தை,

பிடுங்கியெறிந்து பிழைக்கச் செய்ய

என்னோடே இரவின் மதியிருக்கும்!

எனக்குள் ஒளிந்திருக்கும்

சந்தோஷத்தை,

பிழிந்தெடுத்து பிழைக்கச் செய்ய

என்றென்றும் அவன் ஒளியிருக்கும்!

என்றெழுதியவன்தானே நான்!

இன்று மட்டுமென்ன

புதியதாய் ஒரு அக்கறை

இந்த சுகபோதைக்காரனுக்கு!?

ஏன் நெருங்கி வந்திருக்கிறான்…

சிரித்த முகத்தவனை இன்று

பக்கத்தில் பார்க்கும் முயற்சியா!

என்ன கிறுக்குகிறான் என்று

எட்டிப் பார்க்கும் முயற்சியா!

பிள்ளை நடை தொலைத்தவனை

திட்டித் தீர்க்கும் முயற்சியா!

வெள்ளை ஒளியள்ளித் தெளித்து

தட்டிக் கேட்கும் முயற்சியா!

என்ன வேண்டி இந்த நெருக்கமாம்!?

ஊருக்கே சொல்ல வேண்டியிருக்குமா..?

வெண்ணிற வெளிச்சம் தெளிக்கும்

சுக போதைக்காரன் எனை நோக்கி வந்திருப்பதை!

எங்க வீட்டு மருமகள் ரொம்ப பாவம்!

தீபாவளிக்கு வீட்டுக்குப் போயிருந்தேன். எப்போதும் போல எங்கள் வீட்டில் தடால் புடாலென பல பலகாரங்கள் எவர் சில்வர் டப்பாக்களில் அடுக்கப் பட்டிருந்தன. பலகாரப் புதையல்!!

குலாப் ஜாமூன்
முள்ளு முறுக்கு
கோதுமை அல்வா
பால்கோவா
மைசூர் பாக்கு
ரவா உருண்டை
முறுக்கு
பக்கோடா
மிக்‌ஷர்
லட்டு

எனக்குத் தெரிஞ்ச வரைக்கும் இவ்வளவுதான். இதைத் தவிர அந்த கட்டிலில் அடுக்கப் பட்டிருந்த டப்பாக்களில் என்னவெல்லாம் இருந்தது என்று எனக்குத் தெரியாது. எல்லாவற்றையும் திறந்து பார்க்கும் பொறுமை எனக்கில்லை!

கண்டிப்பாக… எங்க அம்மா கடைசி வரை எப்படியாவது ஒவ்வொரு விசேஷ நாளுக்கும் இப்படி பட்டியலிட்டு பல டப்பாக்களை அடுக்கிடுவாங்க.

ரொம்ப கஷ்டம்!
உதாரணத்துக்கு – இந்த முறை, பால்கோவா செய்ய காலை 8 மணிக்கு அடுப்பு வச்சாங்களாம். பால் சுண்டணும். நல்லா சுண்டணும். பதமா சுண்டணும். அதுவும் சரியான பதத்துல!

பால்கோவாவுக்கு தேவையான அளவு பாலை ஒரே நேரத்துல முதல்ல காய்ச்சும் போது… அந்த பால் வாசனை ரொம்ப நல்லாயிருக்கும்.
அற்புதமா பால்கோவா சாப்பிடலாம்னு தோணும். ஆனா, நேரம் போக போக…
‘இவ்ளோ நேரம் அடுப்பு முன்னாடி நின்னிருக்கோம். நல்லா வந்துடணும்!’

‘இதத்தான் ஒரு நாள் பூரா செஞ்சியான்னு யாரும் கேட்டுட கூடாது! ஒழுங்கா வரணும்!’

இதெல்லாத்துக்கும் மேல, எதாவது சொதப்பலாயிடுச்சுன்னா சமாளிக்கணும். அதையும் நெளிவு சுளிவோட நேரம் பார்த்து நேக்கா செய்யணும்.

சரி ஆரம்பிச்ச கதைய முடிக்கிறேன். பால்கோவா செய்ய காலை 8 மணிக்கு அடுப்பு வச்சாங்களாம். ராத்திரி 7 மணிக்குதான் ஒருவழியா முடிச்சாங்களாம்!

கிட்டத்திட்ட ஒரு மோசமான வீக்டே மாதிரி கூட இருக்கலாம். இதுல இரு குறிப்பிட வேண்டிய விஷயம் என்னன்னா, எங்கம்மா ஒரு டீச்சர். எனக்குத் தெரிஞ்ச வரைக்கும் நல்ல டீச்சர்.
அதனால பொறுமையா சொல்லி வேற குடுப்பாங்க. தப்பிக்க வழியிருக்கான்னு தெரியல…

அதனாலதான் சொல்றேன், எங்க வீட்டு மருமகள் ரொம்ப பாவம்!

குறிப்பு – சின்ன வயசுல, எங்கம்மாகிட்ட நான் சொல்லிருக்கேன்… ‘அம்மா! குலாப் ஜாமூன், கோதுமை அல்வா, பால் கொழகட்டை இதெல்லாம் செய்ய தெரிஞ்ச பொண்ணா பாரும்மா எனக்கு! 😛

இன்று விட்டுவிடு. மாதேவன் நாளை பேசுகிறேன்!

என்ன யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்

என்று யோசித்தே,

என் சிந்தனை என்னை

கொன்று தீர்க்கப் பார்க்கிறது!

பேசித் தீர்க்க ஏதுமில்லை

என்றே சூழ்ந்து சுழற்றி,

ஓயாமலே என்னை

வென்று வீழ்த்தப் பார்க்கிறது!

ஊர் உலகம் விழுங்கும்

என் வாயடைத்து,

கண்ணனல்ல நீ

கடவுளல்ல என்று சூளுறைத்து

அமைதியாக்கி அழகு பார்க்கிறது!

‘பேசிவிடு மாதேவா!’

என்றோர் குரல் ஒலித்து,

‘வழக்கமல்ல இது

உன் பழக்கமல்ல’ என்றணைத்து

நொடியில் உலுக்கியெடுக்க…

சொல்லிவிட்டேன் உண்மையை!

தலைப்பு நிஜமாகும் தருணத்தை

எதிர்பார்த்து நானும்

காத்திருப்பதாய்…